Niet stil maar, wacht maar alles wordt nieuw?

Op het moment dat ik dit schrijf is, kijk ik door het raam op een parkeerplaats waar het buiten grijs, nat, donker en geen blad aan de boom te bekennen is, terwijl voor je gevoel de winter nog moet beginnen. En dan ook nog te schrijven over het thema van dit nummer ‘Lente lost de winter af’. Het vergt voostellingsvermogen en wat ‘geloof’ om de zon weer te zien schijnen en de bloeiende natuur weer te ruiken. Het nieuwe leven breekt aan, de zomer volgt.

Het nadeel is dat na de zomer de herfst en de winter weer volgen. Je zou het nieuwe leven van de lente en de warmte van de zomer willen vasthouden.

In het wereldbeeld zie je figuurlijk hetzelfde gebeuren. Na de Wende in 1989 leek de voormalige DDR aan een nieuw leven te beginnen, na een gevangenschap van 27 jaar is Nelson Mandela in 1990 een vrij man en lijkt de rassenhaat in Zuid-Afrika ten einde en recenter, met de Arabische lente in december 2010 leek met een golf van roep om vrijheid, in verschillende Arabische landen nieuwe hoop te gloren. Het wil in die landen na een lente nog maar niet echt zomer worden en lijkt men deze over te slaan en weer in de herfst of de winter te belanden

Het voormalige Oost-Duitsland is met een relatief hoge werkloosheid onder jongeren een voedingsbodem voor radicaal rechts, het ANC van Nelson Mandela is op z’n zachtst gezegd ook gevoelig voor corruptie en de Arabische lente lijkt op een parkeerplaats in Zwolle waar het grijs, nat en donker en geen blad aan de boom is. Komt er dan geen einde aan de vluchtelingenstroom op de al volgepropte Griekse eilanden en blijven steeds weer mensen de vernederende gang naar de Voedselbank te moeten maken. Lijkt er in de eeuwigheid geen einde te komen aan die wereldwijde ellende of hetgeen we meemaken in ons eigen persoonlijk leven. Is het allemaal voor niets en zullen we maar stoppen met de diaconie, het bezoeken van zieken, het kleden van de naakten, het te drinken geven aan de dorstigen enz.

Dan luisteren we eerst naar de stem van de eerste zwarte aartsbisschop van Kaapstad, Desmond Tutu. In het najaar van 1977 sprak hij bij de begrafenis van de vermoorde Steve Biko. Hij sprak in het bijzijn van blanke bewakers en ordetroepen en zei over hen “they lost” (zij hebben verloren). Het duurde nog 13 jaar voordat Mandela zou worden vrijgelaten, maar toch sprak hij deze profetische woorden, hij kondigde de lente aan. Zo zijn er meer van die mensen in de geschiedenis die God liet opstaan om profetische woorden te spreken. Denk aan Dietrich Bonhoeffer, Marten Luther King en ga zo maar door. Zij verhieven hun stem tegen onrecht in navolging van Hem van wie aan Johannes de Doper wordt gezegd ‘blinden kunnen weer zien, verlamden weer lopen, mensen met huidvraat worden gereinigd en doven kunnen weer horen, doden worden opgewekt, aan armen het goede nieuws bekend gemaakt’ (Lucas 7:22, DNB).

Een ieder kan dit in haar of zijn omgeving doen, mensen tot hun recht te laten komen en nieuwe hoop geven. Het is niet zoals ik laatst hoorde ‘een lobby voor een hobby’. Het hoort wezenlijk bij de boodschap van Mozes, de profeten en bij de navolging van Jezus. Het gaat om navolgen totdat de definitieve lente aanbreekt waarna dan ook het werk van de kerk voltooid is. Het gaat om volhouden.

Ik wil eindigen met een citaat uit een interview met Rowan Williams (Anglicaans theoloog), in dagblad Trouw van 7 juni 2019 “Het goede is, hoopvol leven met imperfectie”.

Wim van Ree, diaconaal consulent.