Boek: noodlot of onrecht?

Armoede

Dit boek is een document over een van de armste gezinnen in Nederland. Langzaam ontrolt zich de levensgeschiedenis van Irene Meermans en haar gezin, van vroege jeugd tot en met het contact met de Vierde Wereld-beweging (ATD). Juist haar deelname aan deze beweging heeft haar bestaan meer kleur gegeven; het zelfvertrouwen is met sprongen toegenomen (vandaar de (schuil)naam ‘Meermans’). De Vierde Wereld-beweging komt uitvoerig aan bod. De schrijver, zelf volontair in de Vierde Wereld-beweging, heeft al die ontwikkelingen opgetekend. Ook familiegeschiedenissen (zelfs tot 1750) worden in kaart gebracht; armoede wordt ‘doorgegeven’. Beleefde gebeurtenissen staan echter centraal. Zonder meer dramatisch is de uithuisplaatsing van de kinderen van Irene Meermans. Het is een begin van een strijd om de voogdij terug te krijgen. Verslagen van rechtszittingen en visies van hulpverleners vinden een plaats in de tekst. Het onrecht sijpelt soms van de pagina’s. De beschrijving geeft een indringend beeld ‘van binnen uit’.
(Biblion recensie, Drs. A. Raspe.)

Meer nieuws

Diaconale bibliotheek

Boek: Anders verder

De kerk krimpt. Dat is slecht nieuws. Toch is dit maar één kant van de zaak. De marge waarin de kerk terecht gekomen is, is ook een vindplaats van nieuwe inspiratie en creativiteit. René de Reuver heeft als predikant van de Protestantse Marcuskerk in Moerwijk, Den Haag, te maken met een stedelijke omgeving waarin de…

Het licht mag met Pasen schijnen

  Overleven drukt iets uit wat meestal niet positief is. Het geeft aan dat een moeilijke gebeurtenis moet worden doorstaan, moet worden getrotseerd of ondergaan waarna er een nieuw perspectief lonkt. Kortom, dus even volhouden, straks wordt het allemaal beter. Nu zijn er mensen die permanent in de overleefmodus staan. Mensen die permanent verblijven in…

Verbinding opnieuw gezocht en verbonden

Het diaconale werk wordt vaak (terecht) geassocieerd en getypeerd met woorden als barmhartigheid, gerechtigheid en wederkerigheid. Verbinding is daarbij een vergeten woord, maar is wel bepalend voor het diaconaat zoals het nu plaatsvindt. Het gaat om verbinden van mensen onderling, verbinden van kerk en samenleving, kerken en diaconieën, hulpvrager en hulpverlener, tussen mensen die het…