Het licht mag met Pasen schijnen

Overleven drukt iets uit wat meestal niet positief is. Het geeft aan dat een moeilijke gebeurtenis moet worden doorstaan, moet worden getrotseerd of ondergaan waarna er een nieuw perspectief lonkt. Kortom, dus even volhouden, straks wordt het allemaal beter.

Nu zijn er mensen die permanent in de overleefmodus staan. Mensen die permanent verblijven in vluchtelingenkampen, ze wachten op, waarop eigenlijk?

Het aantal kinderen in Nederland dat in armoede leeft, stijgt gestaag. Kinderen die leven in een gezin waarvan de ouders niet verder vooruit denken dan een week. Als de koelkast maar heel blijft en maar hopen dat er in die koelkast ook nog eten zit. Uit het in het najaar uitgebrachte rapport van de kinderombudsvrouw Margrite Kalverboer blijkt dat kinderen en jongeren in armoede op alle levensgebieden een achterstand hebben. Uit het rapport blijkt tevens dat ouders in dergelijke gezinnen door de stress hun kinderen niet de elementaire aandacht kunnen geven die ze nodig hebben om een zelfredzame burger te worden. Is dit de bedoeling van hun leven?

In Zwolle merken we dat mensen het in toenemende mate ook niet meer redden. Het Noodfonds Zwolle duikt in de rode cijfers, de wachtkamer van de Sociaal Raadslieden zitten iedere morgen overvol, het crisisspreekuur dreigt een dagtaak te worden en de bodem van de kas van het diaconaal noodfonds wordt zichtbaar. We vragen ons wel eens af, waar eindigt dit. Volgens insiders eindigt het niet.

Onder dit gesternte viert de kerk in 2018 het paasfeest en wat moet je hier dan over schrijven. Daarbij komen twee Bijbelse gebeurtenissen in beeld. De eerste is de opwekking van de jongeling van Naïn, de tweede het kruiswoord van Jezus ‘Zoon, zie uw moeder’.

In de geschiedenis van de jongeling staat een bijzin waar je gauw overheen leest. Nadat de dode jongen is opgewekt staat er “en Jezus gaf hem terug aan zijn moeder”. Een zoon of man was in die dagen je inkomen of pensioen. Zonder man in het gezin was het een schraal bestaan. Door het teruggeven van de zoon aan de moeder was niet alleen haar ontstellende verdriet gestild, maar was ze ook weer zeker van een menswaardig en beschermwaardig bestaan. Datzelfde dacht Jezus wetend dat vrouwen in die tijd niet in tel waren. In Zijn ergste doodsnood had hij aandacht en oog voor kwetsbare mensen.

Beide gebeurtenissen zijn een prelude op Pasen, maar ook een opdracht aan zijn gemeente in deze wereld om hier niet vrijblijvend en op een afstand te blijven staan. Het leven na Pasen en de opstanding van Jezus uit de dood geeft niet alleen perspectief voor de toekomst, maar geeft ook toekomst aan het leven van alledag. Als vertegenwoordigers van de opgestane Heer op aarde zijn we geroepen om het Evangelie van Pasen toe te passen op ons eigen leven waarin iedereen wel zijn sores heeft, maar ook mogen we het leven van en na Pasen verbinden met het leven van iedere dag, in een wereld die niet maakbaar en ideaal is. Het licht van Pasen mag schijnen waardoor mensen in schrijnende en levensbedreigende situaties ook weer hoop krijgen en dat ook zij mogen leven en niet hoeven te overleven.

Wim van Ree, diaconaal consulent