Diaconale overpeinzingen aan het eind van 2020 en begin 2021

Aan het begin van het jaar begonnen we met veel optimisme. Ook zo’n mooi getal 20-20. Het jaar van misschien een omslag en nieuwe mogelijkheden.
Aan het begin van het jaar was corona letterlijk en figuurlijk nog ver ons bed. Medio maart werden we op de feiten gedrukt. Het coronavirus bereikte ons land en onze stad.
Ondanks dat het virus veel slachtoffers eiste en mensen thuis kwamen te zitten, ontstond er ook een nieuw elan. Mensen kwamen in actie, jong en oud. Er werden boodschappen gedaan voor hen die niet meer de deur uit konden of wilden, ouderen gingen breien voor daklozen, de teruggetrokken en alleenstaande buurman was weer in beeld, mensen gingen hun gaven en talenten inzetten voor een ander en niet meer voor de ‘dikke-ik’. Er werd geklapt voor het zorgpersoneel, taart en bloemen werd hun deel. Een enorme saamhorigheid, een nieuwe samenleving was aan het ontstaan. Ook als kerken hebben we mooie dingen gedaan. Een actie voor de Voedselbank dat € 20.000,– heeft opgebracht, mensen die in de supermarkt lege schappen aantroffen werden geholpen, mensen die niet meer bij familie of vrienden konden eten, werden voorzien en aan nieuwe Nederlanders werd het dagelijks brood verstrekt.

Wat is er over gebleven van het nieuwe optimisme nu een tweede lockdown diep ingrijpt in ieders leven. Kinderen die niet meer naar school mogen en ondernemers die hun zorgvuldig en jarenlang opgebouwd bedrijf zien omvallen.
Het nieuwe optimisme dreigt weg te ebben, de ‘dikke-ik’ lijkt weer op te spelen, het nieuwe elan en dynamiek dreigen net zo snel te verdwijnen als het opgekomen is. Een zorgmedewerker merkte cynisch op “in het voorjaar werd er voor ons geklapt, nu krijgen we de klappen”.
Is alle moeite en investering voor niets geweest? De kracht van de kerk is dat zij blijft volhouden, in stilte, ook als de hype om elkaar te helpen voorbij is. Het gaat om mensen helpen, ook als je er even niet mee in de krant of op het journaal komt. Mensen blijven helpen, laat je linkerhand niet weten wat de rechter doet, als een barmhartige Samaritaan die altijd onderweg is.

Wim van Ree, diaconaal consulent.

Meer blogs

Helpen waar geen helper is

Deze keer een blog die niet is geschreven door onze diaconaal consulent, maar over de diaconaal consulent, Wim van Ree. De website van de diaconie is sinds enige tijd online in de nieuwe vorm en er wordt nog steeds gewerkt aan het vullen van de diverse rubrieken. Een belangrijke bron daarvoor is Wim. Echter, net…

Coalitie noodhulp Zwolle

Bij het uitbreken van de coronacrisis heeft een aantal organisaties elkaar opgezocht. Daarbij is gekeken hoe zo snel en effectief mogelijk hulp kon worden geboden aan degenen die door de crisis zich voor een probleem gesteld zag waarvoor op korte termijn geen oplossing was. Het waren een viertal organisaties t.w. Noodfonds Zwolle e.o., Stichting Present…

Een noodzakelijk kwaad, valkuil, uitdaging

Van de redactie kreeg ik de vraag om voor dit nummer met als thema ‘achter de schermen’ een bijdrage te schrijven. Het gaat over de organisatiestructuur van de kerk. Wat valt hier over te zeggen en wordt het niet gauw slaapverwekkend. Het is iets wat er moet zijn. Vaak bestaan er allerlei vooroordelen als het…